Brown vs Brown was formed in 2004 by Dirk Bruinsma, Viljam Nybacka, Gerri Jaeger and Jeroen Kimman, who were then pretty much complete strangers to each other. In Amsterdam that is. Regardless of sizeable differences in musical background, the band's electrifying chemistry quickly made itself apparent. A love/hate relationship with jazz, a quirky alt-rock mindset, and the genuine need to create a new music that is coherent and personal, became their common ground in the hard-working years that followed. From this the self-proclaimed 'alleged Brown-sound' was born. It's denial of simple description has spawned poetic-licensed terms such as math-rock, stumble-funk, punk-jazz and what-not... a highly energetic & inventive music, which is tight but dirty, complex but loose, where amputated rhythms collide with spring-loaded melodies and surprise awaits around every corner. It's one of those tornado-shaped fresh breezes that pop up once in a while... Very much a collective, -all members bring in compositions- the band spends a lot of quality-time refining the arrangements and deepening their sound.

forli 2005Brown vs Brown takes pride in its reputation as a powerhouse live-band, and feels as confident playing the consecrated ground of jazz-temples as well as the beer-soaked floors of ill-lit alt-rock clubs, leaving audiences flabbergasted. Numerous shows have been played in Holland, Austria, Italy, Germany, Switzerland, Finland, Estonia and Slovenia over the last few years. In 2007, CD 'Twitch and Shout' was released on Austrian label PAO-records. Early 2010, their 2nd CD 'Odds and Unevens' appears on the reknowned American label Cuneiform.



What other people think (sometimes in exotic languages):

Jazzenzo
Brown vs Brown is duizelingwekkend pretpark zonder plattegrond
26-04-2009

CONCERTRECENSIE. Brown vs Brown / Neo, OT301, Amsterdam, 18 april 2009
door: Tim Sprangers

Cultureel centrum OT301, de in 1999 gekraakte oude filmacademie op de Overtoom, raakt geprofessionaliseerd en lijkt al de muziekdisciplines samen te brengen. Het Nederlandse Brown vs Brown, met invloeden uit vele muzikale stijlen, is dan ook voor het multidisciplinaire podium gemaakt. Extra dimensie is dat de band niet enkel het avontuur aangaat wat stijlen betreft.

In het donkere zaaltje van OT301 in Amsterdam speelden de Nederlandse band Brown vs Brown - met Jeroen Kimman op gitaar (l) en Viljam Nybacka op bas (m) - en de Italiaanse groep Neo, met gitarist Manlio Maresca (r).

Het vijf jaar geleden geformeerde Brown vs Brown stuurt zijn publiek door een duizelingwekkend pretpark zonder plattegrond. Het kwartet van Dirk Bruinsma (sax, electronica) Jeroen Kimman (gitaar), Viljam Nybacka (basgitaar) en Gerri Jaeger (drums) gaat als een wervelwind langs stijlen, melodieën, ritme’s, geluiden, tijden, plaatsen, stiltes en bombardementen. Vrijwel niets is te voorspellen in hun totaal gefragmenteerde composities. Af en toe dagen de Amsterdammers hun publiek uit om zich met een rauwe funk fysiek te identificeren, om hen later in verstomming achter te laten via een grillige break die leidt naar afwijkende ritmes.

Brown vs Brown improviseert met wiskundige formules. Aantrekkelijk is te zien hoe de vier muzikanten de composities beheersen en elkaars anticipatievermogen verstaan. Hoewel in het donkere zaaltje van OT301 voornamelijk nieuwe composities werden uitgevoerd, waren alle stukken overtuigend. De versnipperde klankvelden vergen veel kennis van de materie, maar zij werden geolied uitgevoerd. Losse funk van Jaeger vond een vervolg met een zoet riedeltje van Kimman terwijl Bruinsma met ondefineerbare klanken via zijn laptop leegtes opvulde. Melodieën ingezet door Bruinsma werden overgepakt door Kimman, maar raakten enkele seconden later volledig versplinterd, terwijl Nybacka ongestoord zijn gesyncopeerde ritme voortzette. Breaks van een seconde of vijf vonden met vurig geweld contradictie in avant-gardistische rockimprovisatie. Het is een heerlijke post-modernistische machine die de kijker dwingt om mee te denken. Mogelijkheden tot stil zitten zijn er niet; meebewegen behoort ook niet tot de opties. De sound van Brown vs Brown is origineel, fris en verdient grote aandacht.

Neo
Na de verbluffende orkaan van Brown vs Brown volgde de geluidsmuur van het bevriende trio Neo. De link met de Italianen ligt in de frasische manier van musiceren. Ook Neo (Carlo Conti; tenorsax, Manlio Maresca; gitaar, Antonio Zitarelli; drums) put uit vele idiomen en brengt deze onvoorspelbaar op hakkende wijze tezamen. De technisch zeer begaafde Maresca, de zwoele jazzklanken van Conti en de pompende, bijna lompe slagen van Zitarelli; het vormde een fijne combinatie. Breaks die tegenstellingen of terrasgewijze climaxen tot gevolg hadden, waren ontelbaar. Grote verschil met Brown vs Brown was het ontbreken van subtiliteit en intelligentie; Neo neigde meer naar raggende bluespunk. Ook lekker.
http://www.jazzenzo.nl/pivot/entry.php?id=2131

Album Review CONCERTO,
twitch and shout
04-06-2008
Album Review CONCERTO,
Austrian magazine for Jazz, Blues, World Music and Pop
June 2008

BROWN VS BROWN
twitch and shout (PAO10660)
PAO Records, SBF Vertrieb
(*****, 5 stars)

Welches Mäntelchen könnte den Vieren von Brown vs Brown wohl passen, keines sitzt perfekt, ob Funk, Punk, Jazz, Rock, Free Avantgarde, Bausteine aus diesen „historischen“ Stilen finden sich überall in ihrer Musik, es kommt eben nur auf die Zusammensetztung der erwähnen Teile (und anderer mehr) an. Die notwendige Energie im Spiel, Neugier und Risikofreudigkeit, andere Wege konsequent zu suchen und auch zu Ende zu gehen, zeichnen das Quartett der beiden Niederländer Dirk Bruinsma (Altsaxophon/Komposition), Jeroen Kimman (E-Gitarre/Komposition), des Österreichers Gerri Jäger (Schlagzeug/Komposition) und des Finnen Viljam Nybacka (E-Bass/Komposition) aus und machen es zu einem Geheimtipp in der vielgestaltigen Musikwelt. Stilistisch weit offen für jegliche Einflüsse und mit grosser Affinität zur frei improvisierenden Jazzszene, kämpft sich das Brown vs Brown-„Kollektiv“ durch ihr Material, gemeinsames Agieren und Reagieren ohne Fangnetz, Twitch and Shout kündet von einer künstlerischen erfrischenden Brise aus dem Land der Windmühlen. (tHo).

3 VOOR 12 AMSTERDAM/ESTER MEERMAN
CD-recensie :Twitch and shout -gewaagde genremix levert zeer gelaagd debuut op
26-03-2008
Cd-recensies zijn er voor bedoeld om de lezer een indruk te geven van hoe een album ongeveer klinkt. In het geval van Brown vs Brown is dat niet bepaald een makkelijke opgave, want dit Amsterdamse kwartet is er zeer bedreven in zoveel mogelijk genres in hun nummers door elkaar te husselen. De band past in geen enkel muzikaal hokje.

Het is een beetje free jazz, heeft invloeden van rock en funk en is zelden in vierkwartsmaat te volgen. Er is in ieder geval een saxofonist, een drummer, een gitarist en een bassist. Alle nummers zijn instrumentaal, al wordt de zang geen moment gemist. Gitarist Jeroen Kimman beschrijft het geluid van zijn band zelf als ‘zwaar spastische funk’, waarbij het spastische element gezocht moet worden in de afwijkende maatsoorten die de band moeiteloos achter elkaar plakt.

Brown vs Brown weet op Twitch and Shout op onnavolgbare wijze alle bovengenoemde elementen in elf uitstekende nummers te gieten. Iedere aanzet heeft een logisch maar toch origineel vervolg en ieder nummer op zich is een kloppend geheel. De sax geeft het een jazz-feel, degitaar brengt het terug naar rock, terwijl de groovende drums het een funky tintje geeft.

Hoogepunten op de plaat zijn de nummers For Dave, met een indierockachtig intro, en het spannende FFF, wat een enigszins standaard jazz intro weet om te vormen tot een verrassend gestructureerd klinkende wervelstorm van geluid. Brown vs Brown maakt zeker geen muziek voor iedereen, maar voor wie graag van de platgewalste muzikale paden á la Bloc Party en Arctic Monkeys afwijkt is Twitch and Shout absoluut een aanrader.

Brown vs Brown presenteert Twitch and Shout vrijdag 21 maart in het Bimhuis.

Recensie: Ester Meerman

http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portal...

All About Jazz / Italy
Brown vs Brown @ Area Sismica - Forli (It)
21-04-2008
Brown vs Brown - Pubblicato: April 21, 2008
Fabio Strada

Area Sismica - Forlì - 5.4.2008
Brown vs Brown è una band giovane, ma i suoi membri hanno alle spalle una solida formazione musicale e un ricco background di esperienze. In particolare, il sassofonista Dirk Bruinsma, il più anziano nel gruppo, milita da diciotto anni nelle file dei Blast.

Formatisi nel 2004, i Brown vs Brown hanno alle spalle un paio di CD [tra cui Intrusion of the Alledged Brown Sound], il secondo dei quali uscito pochi mesi fa, e una nutrita dose di concerti in giro per l'Europa (per non smentire l'etica on the road delle band di questo genere). A conferma di ciò, quello di sabato 5 aprile all'Area Sismica non è stato un debutto nel locale romagnolo, ma ha fatto seguito a un primo concerto tenutosi un paio d'anni orsono [clicca qui per la galleria di quel concerto].

La band si muove su sonorità a cavallo fra avant-rock e jazz-core. I brani mettono in luce capacità compositive molto evolute: complessità e articolazione dei temi, ricercati anche armonicamente, che mostrano di aver ben presente la lezione del rock d'avanguardia degli anni '70 e '80; ritmi irregolari, fratturati e convulsi; sonorità aspre, in particolare quella del basso di Viljam Nybacka, che sfoggia l'inconfondibile timbro ruvido e tagliente che costituisce uno dei marchi di fabbrica del jazz-core (a sua volta mutuato dal rock underground anni '80-'90 di Chicago).

Tutti i musicisti hanno dimostrato grande preparazione tecnica e capacità esecutiva, doti richieste dalla complessità dei loro brani. Ha spiccato per esuberanza e capacità di coinvolgimento il batterista Gerri Jager; ma va ricordato anche il sax di Bruinsma per la qualità e fluidità del suo fraseggio, e la chitarra di Jeroen Kimman per la precisione e l'asciuttezza dello stile. Fra tutti e quattro i musicisti vanno poi divisi i crediti per le composizioni.

Dall'ascolto dei brani emergono alcune strategie compositive ricorrenti: temi lunghi ed elaborati, non di rado atonali, a volte appoggiati su strutture ritmiche incalzanti e incessanti, altre volte eseguiti all'unisono; aperture sull'improvvisazione che iniziano svuotando il suono rispetto all'esposizione del tema e procedono poi verso un climax sonoro e di tensione; uso di ostinati, suonati spesso da un paio di strumenti e usati come fondale per l'improvvisazione degli altri.

Nella musica dei Brown vs Brown è senz'altro percepibile un'influenza del Tim Berne dei Science Friction: nel modo di strutturare i pezzi, nell'uso degli ostinati e nella ricerca della complessità, anche se indubbiamente ci sono differenze nella sensibilità armonica che - per quanto in senso lato - nei Science Friction è senz'altro più jazzistica (e forse anche più raffinata). Ma del resto è pur vero che lo stesso progetto di Berne costituisce un'apertura ad atmosfere e sonorità rock.

Il concerto è sembrato partire con un po' di freddezza e con una certa carenza di comunicativa sul piano musicale (non su quello umano, in quanto il contatto col pubblico era anzi sempre cercato dal chitarrista Jeroen Kimman, che parla piuttosto bene l'italiano); l'energia e la comunicativa sono andate aumentando nel corso del concerto, fino a concentrarsi soprattutto nell'ultima parte.

http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=2735

All About Jazz / Italy
twitch and shout
17-06-2008
Twitch and Shout
Brown vs Brown | PAO Records - distr. Egea (2008)
Vincenzo Roggero

Due olandesi, un austriaco ed un finlandese accomunati dalla passione per ogni genere musicale dal black-metal, all’alternative rock, dal free jazz alla musica da film e tutti impegnati nella composizione, sono i componenti di Brown vs. Brown, band assai interessante che si muove nei territori delle commistioni più improbabili e delle trasversalità più ardite.
A differenza di Kneebody, colleghi americani a cui Brown vs. Brown si potrebbero in qualche modo associare per il tipo di approccio alla materia sonora, questi ultimi accentuano la componente più marcatamente rock. Le sonorità sono poderose, gravide di effetti e di riverberi, nelle trame scure e grumose si aprono improvvisi squarci di lancinante luminosità timbrica, l’elettricità della chitarra contagia le evoluzioni del sax contralto che irradia abbondanti dosi di acidità.

La struttura dei brani risulta complessa e articolata, la propulsione ritmica sembra governata da un cappellaio matto che si diverte a (s)combinare le metriche. L’eccellenza dei solisti viene messa al servizio della causa comune, una causa votata a sconfiggere la noia, a ribaltare i luoghi comuni, ad utilizzare l’improvvisazione come ulteriore strumento per dar forma alle inarrestabili idee della band.

Vi è in Twitch and Shout (gran titolo) una formidabile energia esaltata da azzeccati arrangiamenti e dalla capacità di sorprendere continuamente l’ascoltatore tipica delle band che si lasciano alle spalle rassicuranti approdi stilistici per solcare i mari agitati della scoperta e dell’improvvisazione avventurosa.

http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=2830

3voor12/Maarten Wagemakers
16-07-2007
Een haat/liefde-verhouding met de jazz, zo omschrijven de bandleden van Brown vs Brown zelf hun geesteskind. Het gemêleerde gezelschap (2 Nederlanders, een Fin en een Oostenrijker) is al sinds 2004 bezig om overal toeschouwers totaal verbouwereerd achter te laten met hun opvallende combinatie en interpretatie van freejazz en traditionele rockstructuren. De gebruikte instrumenten zijn weliswaar redelijk traditioneel, maar het is wat ze eruit weten te persen dat grote indruk maakt.

Vandaag in de prachtige, zonovergotene setting van het strandpodium bij Habana is het al niet veel anders. De grenzen van metal en jazz worden continu tegelijkertijd opgezocht via een intrigerende call and response. Daarbij geeft een curieuze mix van hypnotiserende repetitie en constante tempowisselingen je de indruk dat je midden in een enorme, duizelingwekkende draaikolk zit.

Hoewel de composities zelf door hun ingewikkelde staccatokarakter hun geheimen niet direct prijsgeven, is het ook niet zozeer de structuur an sich dat het viertal zo boeiend maakt, maar de totale, overweldigende ervaring die je als luisteraar doormaakt. Steeds furieuzer klinkende jazz punk wordt moeiteloos afgebroken en omgewisseld naar een donkerder, onderkoeld geluid, om vervolgens weer in een stroomversnelling te raken naar een volgende climax in het immer durende gevecht tegen de heilige huisjes.

Terwijl in de achtergrond de gebruikelijke Zon, Zee & Strand-pret rustig doorgaat, is het voor de muziekliefhebber in elk geval prima toeven bij het strijdtoneel van Brown vs Brown vandaag.
http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portal...

www.radiostudent.si - Tit Podobnik
Brown vs Brown in Metelkova - Ljubljana
16-03-2009
Štiričlanska zasedba brown vs brown je sicer locirana na Nizozemskem, glasbeniki pa v duhu glasbe, ki jo izvajajo, prihajajo z vseh vetrov. Domačinoma, saksofonistu Dirku Bruinsmi in kitaristu Jeroenu Kimmanu, delata namreč družbo še finski basist Viljam Nybacka ter avstrijski bobnar Gerri Jäger. Od leta 2004 delujoč kolektiv ima za seboj že dva studijska izdelka, znana predvsem po ekscentričnih definicijah s strani javnosti. Alleged Intrusion of the Brown Sound iz leta 2005 tako po nekaterih virih očitno aludira na Brown Note, človeškemu ušesu nejasno frekvenco zvoka, ki vzbuja neprijeten občutek. Ni treba posebej poudarjati, da v poslušateljskih krogih brown vs brown to pomeni pohvalo, sledeči album Twitch and Shout iz leta 2007 pa zasedbo dokončno ustoliči kot iskalko glasbenih mutacij. Ob progresivnih, svobodnih, disonančnih, šaljivih in še kakšnih odkritjih so se izoblikovala poimenovanja glasbe, kot so matematični rock, šepajoč funk ali punk-jazz, najbolj iskrena trditev pa bi se najbrž glasila preprosto brown vs brown.

Naša stran Alp zasedbi ni tuja, saj so se pri nas ustavili vsaj dvakrat. Kljub temu je bilo v torek treba čakati debelo uro in pol, da sta v Menzo prikapljala dva ducata entuziastov. Okoli desete ure nas je bilo namreč tam zgolj za vzorec. Seveda je bila to voda na mlin tistim, ki so se prej odpravili tudi v Klub Cankarjevega doma, a takih glede na število vseh obiskovalcev vseeno najbrž ni bilo veliko. Kakor koli že, vsakršno škrtanje zob ob pomanjkanju poguma za izvedbo omenjenega manevra so brown vs brown hitro pretvorili v mljaskanje. Neposreden vpad v svet lomljenja tempa, disharmoničnih pasaž in fetišističnih pripomočkov je namreč obljubljal veliko. Vsaka nenadna bojazen o monotoniji je bila hitro pometena pod preprogo. Sredstva so bila neomejena, pa naj je bilo to bobnanje z verigami ali zajemanje basovskih tonov z žlico, brown vs brown so bili tu, da postrežejo. Največji izziv so predstavljale neumorne menjave tempa, s katerimi so publiko zlahka ujeli v pozibavanje, a jo nato enako zlahka pritisnili ob tla. Svojevrsten izraz z razvezi zaokrožata Jeroen in Dirk, katerih prehodi iz disonanc v konsonance ter obratno se bohotijo tako rekoč na vsakem koraku.

Samozavestna in hedonistična izvedba je občinstvo tako prevzela, da je po dveh prijetno raztegnjenih setih zahtevalo še. Koncert se je tako zavlekel tja do pol dveh in čez, izrazov pa vsaj na videz še vedno ni zmanjkalo. Tako je bis še dodatno okrepil že tako pozitiven vtis koncerta, ki se ga ob izidu nove plošče nekje v prihodnosti vsekakor znova nadejamo.


Written by: Tit Podobnik.

www.radiostudent.si


http://www.radiostudent.si

Draai om je oren
Brown vs Brown met Wolter Wierbos, maandag 15 oktober 2007 , Jazzpower, Eindhoven.
27-11-2007
Brown vs Brown serveert stevige kost!

Dirk Bruinsma (altsax), Jeroen Kimman (gitaar), Viljam Nybacka (basgitaar), Gerri Jäger (drums) en Wolter Wierbos (trombone)

Venijnig sax- en gloedvol gitaarspel versus een ronkende bas en retestrak drumwerk, dat is Brown versus Brown in een notedop. Een formatie die ook de jonge pop/jazzliefhebbers zal aanspreken. In 'For Dave' bijvoorbeeld etaleerde bassist Viljam Nybacka een forse basis. Bij tijd en wijlen was zijn geluid in je buik voelbaar. Als het podium hoger zou zijn geweest en het publiek iets jonger, was hier vast en zeker gestagedived! In 'Clock Of The Years' gebruikte Wierbos zijn stem simultaan met het aanblazen van zijn trombone en dat gaf een interessante meerstemmigheid.

Kimmans 'Piazza Mazzini' was een stuk vol staccato frases. Puntig en repetatief van vorm met markante tempowisselingen. 'Bronson's Gardening' gespeeld door het basiskwartet was een compositie met goed unisono spel van sax en gitaar op een ritmische unisono onderbouw van Jäger en Nybacka.

Je vervelen is er niet bij Brown vs Brown, daarvoor gebeurd er teveel op allerlei gebied; ritmisch, harmonisch en qua improvisaties. Het is een pittig gekruide formatie en met Wierbos, de 'Bennink' van de trombonisten erbij slaat dan zeker de vlam in de pan! In 'Hilly Rock' liet Jeroen Kimman zijn gitaar janken als een hond met gevoel voor ritmiek. Heftig was het, ook qua volume en soms snakte je naar adem of hoopte tevergeefs op enig pianissimo. Want ook al zag drummer Gerri Jäger uit Oostenrijk met zijn matrozenshirt eruit als een brave Wiener Sängerknab, hij geselde zijn trommels en beckens met bijzonder harde hand! Wat zou een intimistische ballad toch als een verkwikkend intermezzo en constructief contrast zijn ervaren.

Dirk Bruinsma schreef 'Point The Hose Up There'. Een hoekig stuk vol voetangels en klemmen. Kimman maakte hier wederom creatief gebruik van zijn ten dienste staande klankkastjes en andere zaken die er toe deden. Complexe riffs vol dissonanten hoorden we in dit stuk. Brown vs Brown kent niet een formule van lange improvisaties voor elk lid, maar legt de nadruk op het collectief en dat pakte heel goed uit vanavond. Het talrijke publiek was dan ook enthousiast en 'Illusive Glance' werd de toegift. Een showcase voor Wolter Wierbos.

Een man van middelbare leeftijd die tijdens het concert een geheel eigen en energieke choreografie op de muziek danste, zette ook nog één keer aan. Even later verliet hij doodvermoeid, maar voldaan café Wilhelmina.

(Cees van de Ven, 12.11.07)

http://www.flickr.com/photos/jazzcase/sets/72157602451111756...

Ellen Donkers 3voor12 Overijssel
een haat-liefde verhouding met jazz...
30-11-2007
Maandagmiddag 12:35h is niet je standaard tijdstip om even een concertje mee te pikken. Toch staat 26 november het Amsterdamse Brown vs Brown in het Amphitheater van de Vrijhof in Enschede in het kader van Broodje Cultuur.

"We zijn een beetje moe", zegt gitarist Jeroen Kimman. Vandaag is de laatste dag van hun tour waarin ze de afgelopen maand hun nieuwe cd 'Twitch and Shout' voorstelden. De afgelopen week stonden ze achtereenvolgens in Rome, Bologna, Faenza, Torino en Bad Zell. Vanavond nog een optreden in Amsterdam en dan kunnen ze drie dagen in bed kruipen ...

Maar vermoeidheid of niet, het internationale gezelschap (2 Nederlanders, een Fin en een Oostenrijker) laat de 35 aanwezigen kennis maken met niet zo eenvoudig te definiëren instrumentale muziek. Jazz, rock, metal, funk, punk ... het past in geen enkel hokje, maar dat hoeft ook niet. Voortdurende tempowisselingen en elkaar opvolgende rustige passages en hoogtepunten houden de muziek spannend. Ze noemen het zelf een haat/liefde relatie met jazz, een behoefte om nieuwe, persoonlijke muziek te maken. Daar zijn ze in ieder geval in geslaagd ... Voor de liefhebber zeker een aanrader!

http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portal...

Giselher Smekal, OE 1
austrian national radio, program "spielraeume"
21-08-2006
BROWN VS BROWN war die groesste Ueberraschung des Outreach Festivals 2006.

Main Spitze
Spielfreude und Innovationswille
29-04-2009

Vom 29.04.2009

Von
André Domes

RÜSSELSHEIM. Ein Doppelkonzert stand am Sonntag auf dem Programm des "Jazzcafé" und brachte nicht nur zwei Projekte aus dem benachbarten Ausland auf die "Rind"-Bühne, sondern rief auch Erinnerungen an das derzeit ruhende "Jazzfabrik"-Festival "Jazz in Progress" wach.

Denn sowohl Christoph Stiefel und sein "Inner Language Trio" als auch die niederländische Truppe "Brown vs. Brown" traten mit starkem Innovationswillen, Spielfreude und frischen Ideen an und passten somit genau ins Beuteschema des früheren Festivals.

Etwas wortkarger als die Eidgenossen, dafür aber umso extrovertierter in der Musik gehen "Brown vs. Brown" im Anschluss zu Werke. Das in Amsterdam beheimatete Quartett sorgt mit einem energiegeladenen Einstieg ins Set gleich für den größtmöglichen Kontrast zum eher gediegenen Klangeindruck der Vorgänger.

Beim turbulenten Treiben zwischen klassischer Rockband-Aufstellung, elektronischer Klangverbreiterung und impulsiver Experimentierfreude scheint es stellenweise so, als wollten die vier Musiker den Sound aller Projekte eines Mike Patton in ein einziges Set packen. Surfrock-Fetzen, Hiphop-Anleihen und Freejazz-Passagen ziehen in Hochgeschwindigkeit am Hörer vorüber und kaum hat man sich ein Bild von der wandelbaren Kapelle gemacht, führen es die Musiker mit der nächsten 180-Grad-Wende wieder ad absurdum.

Dass es bei allem marodieren durch die Stilistiken immer wieder heitere Momente gibt, steht der Band gut zu Gesicht und sorgt nebenbei dafür, dass es auch beim x-ten Mal Hören sicher nicht zu Langeweile kommt.


http://www.main-rheiner.de/region/objekt.php3?artikel_id=372...

Henning Bolte in popmagazine ‘Heaven’, March 2006
Intrusion of the Alledged Brown Sound
25-04-2006
Heerlijk verschrikkelijk de muziek van Brown vs. Brown. Niks om achterover te leunen. Ze leveren een gevecht met zichtbare dan weer onzichtbare tegenstanders. Maar, zoals bij een goed gevecht, het is vooral de flow van bewegingen en tegenbewegingen die het boeiend maakt. De tegenkrachten voor je gebruiken, daar weet dit viertal wel raad mee. Bij de Browns heb je blijkbaar ook nog met verschillende gewichtsklassen en stijlen te maken, Heavy metal die in M-base verstrikt raakt, rock-riffs die uit elkaar vallen en in luchtige asymmetrie oplossen, de meest vreemdsoortige ingrediënten die opsteken en voor muzikale hick-ups zorgen. Van fastforward ineens naar geheimzinnige ambient. Achter elk figuur gaat een andere schuil. Jagend dan weer sluipend door een muzikaal labyrint en steeds weer een achterdeurtje of zij-ingangetje. Uiteraard balanceert deze muziek constant op de rand of hangt er gevaarlijk over heen, eist de aandacht volledig op. Regelmatig roert zich een onzichtbare hand: gas terug, dóór de bocht, ze nemen leuke omwegen en ze komen er wel, reken maar ! Vloeken in de jazzkerk, bidden in de rocktent. Het zijn natuurlijk allemaal aardige jongens, hoor, kunnen ook mooi trance-achtig spelen! In ieder geval spelen ze in dezelfde divisie als Motorpsycho of AlasNoAxis en live is deze Heimsuchung al helemaal niet te versmaden !

draaiomjeoren.com
Café Wilhelmina, Eindhoven
25-04-2005
Gepeperde funk, rock en jazz van Brown vs. Brown.

"Sambal bij?" Het Amsterdamse kwartet Brown vs. Brown vroeg het niet eens, maandag aan het begin van hun concert in Eindhoven. Het publiek kreeg gewoon direct de volle laag: een knalrood gepeperde mix van hoekige funk, gierende rock en inventieve jazz. Tegendraadse ritmes met veel staccato, plotselinge overgangen, duizelingwekkende riffs, strak gestructureerde melodielijnen? de muziek van het kwartet vergde het uiterste van het publiek. Twee sets lang spatte de energie van deze Red Hot Chili Peppers van de jazz van het podium. Vermoeiend misschien, maar zeker ook de moeite waard.

De Finse bassist Viljam Nybacka zette op zijn elektrische bas een funky basis neer, ondersteund door heftige dansbewegingen. Nu en dan greep hij naar de strijkstok om vervreemdende geluiden uit zijn instrument te halen. Hij deed dat ook door een ijzeren pin tussen de snaren te laten meetrillen. De Oostenrijker Gerri Jager genoot zichtbaar van de onnavolgbare ritmes en breaks die hij uit zijn drumstokjes perste. Met deze ingrediënten refereerde de ritmesectie meer dan eens naar genres aan de uiterste randen van het muzikale palet, zoals speedmetal.

Gitarist Jeroen Kimman en altsaxofonist Dirk Bruinsma zorgden voor spannende, complexe en met gevoel voor absurdisme uitgedokterde melodielijnen. Vaak speelden ze die unisono. Bruinsma improviseerde naar hartelust, waarbij hij het ritme ondersteunde met muzikale horten en stoten. Hij haalde daarmee het onderste uit de kan van de - in dit gezelschap - toch niet al te stoere altsax. Kimman tergde zijn snaren, liet zijn instrument oversturen en zette een hele batterij effectapparatuur in om het klankbeeld nog heftiger te maken.

De kracht van het kwartet zat hem in de dynamiek. De lawine van geluid zou lang niet zo verteerbaar geweest zijn als de band niet voortdurend breaks en rustmomenten had ingebouwd. Vanuit die relatieve rust bouwden de vier muzikanten telkens de spanning weer op tot een nieuwe climax. Na de toegift bleef het publiek achter met een gevoel dat het best te omschrijven valt met het Engelse woord 'flabbergasted'. (Erno Mijland, 28.4.05)
http://www.draaiomjeoren.com/archief/2005_04_01_archief_blog...

Maurizio Comandini, All About Jazz, July 2006
Intrusion of the Alledged Brown Sound
27-07-2006
Questa autoproduzione intitolata Intrusion of the Alledged Brown Sound raccoglie undici brani registrati ad Amsterdam a fine ottobre del 2005 ed è stata distribuita informalmente a margine dei concerti che il gruppo olandese Brown vs Brown ha tenuto in Italia e in altri paesi europei nell’inverno appena terminato. Il loro sito offre la possibilità di scaricare cinque degli undici brani contenuti in questo album, del quale non abbiamo notizie precise riguardo alla reperibilità.

Il suono di Brown vs Brown è compatto e denso di immaginazione: provate a pensare ad uno specchio doppio, incernierato in mezzo e alle varie combinazioni che ne possono derivare muovendo continuamente le due superfici, nel tentativo di rifrangere la luce. La cerniera è costituita dalla copia ritmica formata dal bassista finlandese Viljam Nybacka e dal batterista austriaco Gerri Jäger. Attorno a loro ruotano liberamente le incursioni dei due olandesi Dirk Bruinsma (al sax) e Jeroen Kimman (alla chitarra elettrica). Le loro scorribande sono assolutamente libere, incuranti di ogni sconfinamento di territorio ed esplicitano con forza le energie del rock in un contesto decisamente free, senza dare segni di incertezza o ripensamenti.

Il basso elettrico di Nybacka borbotta frasi secche e taglienti, la batteria di Jäger è impetuosa e spesso frenetica, la chitarra di Kimman è scoppiettante ad intermittenza, con fiammate livide e guizzanti che si inerpicano attorno alla ritmica. In posizione più centrale si assestano le frasi attorcigliate del sax di Bruinsma, perse in un delirio che sa di progressive e di free-jazz al calore bianco. Il saxofonista sembra essere un po’ il guru attorno al quale ruota il progetto, sue sono sette delle undici composizioni (le altre quattro sono divise equamente fra il chitarrista e il batterista, mentre il bassista si è occupato del design) e sua sembra essere la voce più autorevole all’interno degli ensemble. In realtà il progetto è certamente uno sforzo collettivo e alla fine le quattro forze si sommano in maniera uniforme e complementare, senza lasciare scarti o residui indeterminati.
http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=411

Marburger Neue Zeitung
Brown vs Brown in Cavete - Marburg (DE)
24-04-2008
Jazz ist grenzenlos

Marburg (ajo). „Die Renovierung war eine schwere Geburt. Mir gefällt das Ergebnis sehr gut“, sagte die Kulturdezernentin Kerstin Weinbach in der „Cavete“. Und auch den rund 50 anwesenden Gästen hat das frische Aussehen der Jazz-Kneipe im Steinweg gut gefallen. Eingeweiht wurde die neue Bühne von der niederländischen Band „Brown vs. Brown“. Der als „Schizo-Jazz“ bezeichnete Stil ist eine Mischung aus klassischen Jazz, Funk und Blues. Es scheint als würden sich die Virtuosen Dirk Bruinsma (Saxophon), Jeroen Kimman (Gitarre), Viljam Nybacka (Bass) und Gerri Jäger (Drums) an keinerlei musikalische Regeln halten. Verrückt, verwirrend und verspielt kommt ihre Musik beim Publikum an. Sie selbst bezeichnen ihren Stil als „Dirty Jazz“ (Schmutziger Jazz), doch so richtig eingrenzen wollen sie sich nicht. „Wir sind frei“, erklärte Gerri Jäger, „komplex und grenzenlos. Jazz bedeutet Ausdruck und Freiheit.“ Und genauso präsentierten sich die Vollblutmusiker. Dass sie sehr frei sind und keine Grenzen kennen, bewies der Schlagzeuger, indem er ungewöhnliche Hilfsmittel benutzte. So rasselte er unter anderem mit einer Stahlkette über sein Instrument. Es schien als sei die Bühne ein Versuchslabor. Die aus Österreich, Finnland und den Niederlanden stammende Besetzung verlieh der Jazz-Musik eine ganz neue Dimension. Das Ergebnis kann sich sehen lassen: Ein begeistertes Publikum und ein erfolgreicher Auftakt der Jazz-Saison in der „Cavete“.

Artur Jagiello
Marburger Neue Zeitung
15. April 2008

3 voor 12 Breda
26-03-2008
Brown vs. Brown, De Corenmaet

Omschrijving
Freaky jazz uit Amsterdam in combinatie met een stevige dosis rock, iets anders is er niet voor deze zeer aparte muziek te verzinnen. Dit moeten wel conservatoriumstudenten (geweest) zijn, dit verzin je niet op intuïtie…

Plus
Dit is zo’n band waarvan je de ballen snapt of waar je je juist helemaal door laat meeslepen. Het is behoorlijk extreem, en het heeft wat weg van een gestripte versie van The Mars Volta zonder zanger, alhoewel het overwegend jazz is. De maatsoorten vliegen je om je oren en je vraagt je af hoe ze het elke keer weer voor elkaar krijgen om precies tegelijk een nieuwe passage in te zetten. Dit zijn geniale muzikanten, al zal niet iedere bezoeker dat meteen door hebben.

Min
Je moet ervan houden, je zet het thuis niet als achtergrondmuziek op. Na een aantal nummers werd ik er ook redelijk nerveus van.

Eindoordeel
Geniaal, maar niet erg toegankelijk. Het is uniek en dat is een grote plus, daarbij weten ze vooral de echte muziekkenner te boeien. Voor diegenen die een gezellig avondje willen stappen of rustig een biertje willen drinken is deze band niet aan te raden.

http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portal...

OOE-Nachrichten
Jaegermayrhof, Linz (A)
06-03-2006
Insgesamt sind vier Burschen am Werk, die ihren Weg gehen werden und durch Eigenständigkeit gefallen konnten. Exzellent gelingen gradlinig und schnörkellos musizierte Stücke, die ordentlich marschieren. Das hat Stil, ist erfrischend und abwechslungsreich. Da juckt das Tanzbein, das hat Druck und einen Zug zur Kompromisslosigkeit.

Tiroler Tageszeitung
Altes Kino, Landeck (A)
02-12-2005
Rote Scharfmacher im Alten Kino.

Dem Funk als treibendes Element in ihrer Musik hat sich die holländisch Formation "Brown vs Brown" verschrieben.

LANDECK (hau). Die Band aus Amsterdam gibt sich in jeder Beziehung international. Neben zwei Holländern und einem Finnen ist auch ein Tiroler mit von der Partie, der Ötztaler Schlagzeuger Gerri Jäger.

Und wie sich die Band aus drei Nationen zusammensetzt, so sind es ebenfalls drei Elemente, die ihre Musik bestimmen. Der Funk ist die rhytmisch treibende Kraft mit der die vier Musiker Dirk Bruinsma (Alt-Saxophon), Jeroen kimman (E-Gitarre), Viljam Nybacka (E-Bass) und wie bereits erwähnt, Gerri Jäger (Schlagzeug) facettenreiche Jazzimprovisationen und geistreiche Klangexperimente entwickeln.

Die politische Dimension des Funk-Erfinders James Brown findet sich nicht in der Musik des Quartettes, aber in Holland sind "Brown vs Brown" als "The Red Hot Chili Peppers" des Jazz bekannt. Und im Alten Kino wurden sie diesem Attribut gerecht und man durfte die kleinen roten Scharfmacher auch als aolche erleben.

Tommaso Novi/Pisa Undergrond
28-11-2005
Siamo di fronte a qualcosa di particolare e raffinato. Non capita tutti i giorni di sintonizzarsi sulla propria stazione radiofonica preferita e sentire qualcosa del genere.
Potremmo subito pensare al funk, al math-rock, a qualcosa che assomigli al jazz e ancora, in certi tratti, ad uno Stravinskij, uno Schoenberg od un Bartok. Non si tratta però nè di rock, nè di astrusa contemporaneità, nè tanto meno di un jazz da signorine infiocchettate a festa.

Solide strutture ritmiche sorreggono grandi gare contrappuntistiche tra contralto e chitarra con un nesso ora imitativo, in un dialogo a più voci dai tratti fughistici, ora basato su graffianti opposizioni in una miscela che ha il sapore d'avanguardia. Ostinati rockeggianti mettono in risalto elementi motivici giusto per il tempo occorrente a memorizzarli per poi lasciarli svanire in atmosfere dai contorni meno evidenti. Forti trame che ben presto si sfilacciano per dar spazio ad elementi subito nuovi che si affacciano, si impongono momentaneamente per poi riannodarsi su se stessi.

Una musica che dosa sapientemente diversi livelli energetici dando importanza alla preziosità del silenzio.Senza far mai mancare una spessa ricchezza di tessuto sonoro.

Mi chiedo se un evento del genere sia a testimonianza della reincarnazione di un vecchio signore chiamato "Jazz" oppure di una sua dignitosissima sepoltura in eredità ad un nuovo nascituro...oppure, come direbbero i Brown vs Brown, di "...tutto ciò che del jazz non risulta noioso." Una concezione bilaterale del tempo nella quale è possibile trovare un ospitale ricovero oppure un muro da abbattere per raggiungere livelli diversi di produzione e fruizione della musica quasi al limite col dialettico e con il caos universale. L'altissimo livello tecnico permette di presentarci un prodotto assai credibile senza mai stancare o mettere in crisi l'ascoltatore. Una musica nella quale è possibile perdersi ma solo se si è impreparati o se lo si vuole realmente.

3 VOOR 12 AMSTERDAM/ESTER MEERMAN
31-08-2007
BROWN VS BROWN VALT BUITEN ALLE MUZIKALE HOKJES

De Uitmarkt biedt een keur aan verschillende muziekstijlen. Van Turkse soefi muziek via Krezip en 16Down naar de klassieke tonen van Dvorák: er staat voor iedere muziekliefhebber wat wils. Er staan echter ook bands die in geen enkel muzikaal hokje lijken te passen. Het Amsterdamse Brown vs Brown is hier een goed voorbeeld van.

Omschrijven hoe de muziek van Brown vs Brown precies klinkt is dan ook geen gemakkelijke opgave. Het is een beetje free jazz, heeft invloeden van rock en is zelden in vierkwartsmaat te volgen. Er is in ieder geval een saxofonist, een drummer, een gitarist en een bassist. Oh, en Brown vs Brown is instrumentaal, al wordt de zang geen moment gemist. Treffend is een gesprek na afloop tussen twee bezoekers, waarbij de ene opmerkt dat zulke goede instrumentale muziek zeldzaam is, en de ander verbaast reageert met 'Ja verrek, ze hadden geen zang. Dat is me helemaal niet opgevallen'. Energiek is het in ieder geval, iets dat gelukkig ook live tot uiting komt.

Dat niet iedereen zo'n mix van uiteenlopende genres kan waarderen blijkt als na het eerste nummer zo'n beetje de halve zaal het Bimhuis uitvlucht. De band lijkt dit niet te storen en met onverminderd enthousiasme wordt het volgende nummer ingezet. Aan het einde van de set is er nog geen kwart van het oorspronkelijke publiek over. De zittenblijvers zijn dan inmiddels wel beloond met een nieuw nummer en een uitgebreide muzikale bloemlezing. Het geluid van Brown vs Brown is duidelijk geïnspireerd door fusion maar de ritmesectie haalt de band met stuwende rock- en funkritmes weer uit de jazz hoek, wat leidt tot een origineel en uitermate goed in het gehoor liggend geluid.


"Het was een beetje vreemd tijdstip, zo om één uur 's middags", gaat hij verder, "we hadden liever 's avonds gespeeld, dan is het publiek volgens mij beter op de hoogte van wat voor muziek er eigenlijk speelt." Kimman benadrukt dat hij het ondanks alles wel een leuk optreden vond. Dat er aan het einde van het optreden nog slechts een kwart van het oorspronkelijke publiek over was deert hem niet zo. "Er komen op de Uitmarkt natuurlijk veel dagjesmensen, die alleen even het Bimhuis van binnen komen bekijken. Als die ons vervolgens horen spelen rennen ze na het eerste nummer gelijk de zaal weer uit."

Kimman ziet de humor van het senioren verjagen wel een beetje in. "Ik snap ook wel dat we niet bijster alledaagse muziek spelen, maar zo rolt het er nou eenmaal uit. Je kunt het de mensen niet altijd té gemakkelijk maken, daar hebben ze de rest van de Uitmarkt voor", grinnikt hij.

De gitarist vindt het zelf ook niet makkelijk om de muziek van zijn band te omschrijven. "Daar zijn journalisten en recensenten toch voor?", grapt hij. Na even aandringen komt hij met de omschrijving 'zwaar spastische funk'. "Ik vind onze muziek persoonlijk erg funky, al komt het er dan misschien een beetje spastisch uit." De muzikale voorkeuren binnen de band verschillen enorm, maar dat maakt het volgens Kimman juist alleen maar interessanter. "We zijn het zelden met elkaar eens, maar dat maakt onze muziek des te spannender."

Brown vs Brown is op zondag 21 oktober weer live in Amsterdam te zien, in de OT301, samen met Squartet. De debuutcd van Brown vs Brown komt half september uit.

Gezien: Brown vs Brown, zaterdag 24 augustus, Uitmarkt
http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portal...